Od dzieciństwa uprawiałam sport. W wieku 6 lat przyjęto mnie do Lubelskiego Ogniska Baletowego, gdzie tańczyłam do 12 roku życia. Przezywano mnie „piecuch”, bo zawsze było mi ciepło, byłam w ciągłym ruchu, tańczyłam, biegałam, pływałam, rozciągałam się. W zimie łyżwy, latem  rolki, piłka nożna i baseball. Ruch to mój żywioł, moje „pożywienie”. W czasie studiów trenowałam, a gdy zdobyłam już tytuł magistra, pracowałam jako trenerka sekcji aerobiku sportowego (nie mylić z aerobikiem;)) w ramach Akademickiego Związku Sportowego KUL. Możliwość indywidualnego podejścia do każdego z zawodników utwierdził mnie w przekonaniu, że jest to najefektywniejsza i najbezpieczniejsza droga do osiągnięcia celu sportowego. Ukończyłam liczne kursy uzyskując międzynarodowe uprawnienia trenerskie oraz instruktorskie. Posiadam również tytuł doradcy dietetycznego. Od 2013 r. lat prowadzę treningi indywidualne z kobietami, mężczyznami, seniorami oraz dziećmi.

Jestem mamą Jagienki i Jeremiego, zwolenniczką i propagatorką mądrego i uważnego ćwiczenia w okresie ciąży oraz już w czasie połogu. Dzięki regularnym ćwiczeniom i racjonalnemu odżywianiu zarówno po pierwszej, jak i drugiej ciąży, sprawnie wróciłam do „formy”, nie stosując żadnej „diety cud” i nie katując swego ciała męczącymi treningami.

Uważam, że współczesny człowiek powinien wykorzystywać każdą okazję do bycia w ruchu. Zmieniać pozycje w czasie pracy przy biurku- jak najczęściej.

Korzystać z windy wyłącznie okazjonalnie, a powrócić do archaicznego już dzisiaj wdrapywania się na „7me piętro” (nawet z zakupami).

Dużo spacerować, jeździć na rowerze do pracy i uprawiać codzienną, choćby 15- minutową gimnastykę.

Jest to niezbędne dla naszego zdrowia psychicznego oraz fizycznego, dla zachowania równowagi pomiędzy rozwojem intelektualnym, a sprawnością ciała, dla zdystansowania się od spraw, na które wpływu nie mamy, a jednocześnie kreowania własnej rzeczywistości tak, by świat zewnętrzny i zachodzące w nim zmiany, nie burzyły naszego bezpieczeństwa, poczucia sprawczości, nie powodowały, że „przestaje nam się chcieć” . Ruch to życie. Bez niego nie ma nas.